Βιβλία για παιδιά

Παρουσίαση του νέου βιβλίου "Γράμμα στη μάνα της διπλανής πόρτας"

Την Αναστασία την ξέρω πολλά χρόνια, μας συνδέει φιλία και αλληλοεκτίμηση. Ομολογώ όμως πως το βιβλίο αυτό ήταν μια έκπληξη. Ένα επιστολικό δοκίμιο που απευθύνεται σε ενήλικες αναγνώστες, πολυεπίπεδο, πυκνό, μεστό, αποκαλύπτει την αφηγηματική της δεινότητα αλλά και τις ευαισθησίες της.

Πρόκειται για μια πολυσέλιδη (όπως η ίδια αναφέρει) επιστολή στη Μάνα που όχι τυχαία στο εξώφυλλο την γράφει με κεφαλαίο Μ.. Η Μάνα στο κείμενο αποκτά την αρχετυπική της μορφή. Είναι η Μάνα σύμβολο. Άρα λοιπόν το κείμενο αφορά εξίσου όλους τους αναγνώστες, άντρες και γυναίκες, αφού όλοι είμαστε παιδιά μιας μάνας που η μορφή της περιέχεται στη μορφή της Μάνας σύμβολο, ενώ συγχρόνως την περιέχει. Εννοώ πως στα μάτια του καθενός μας η Μάνα σύμβολο έχει τη μορφή της δικής του μάνας. Έτσι κι η συγγραφέας μιλά στη δική της μάνα, ενώ ουσιαστικά μιλά σε κάθε Μάνα. Αφορμή η Γιορτή της Μητέρας κι η Άνοιξη, ιδανική εποχή για μια τέτοια γιορτή αφού η φύση αναγεννιέται Άλλωστε τι άλλο είναι οι Παγκόσμιες Ημέρες; Αφορμές για να μην ξεχνάμε ότι κάθε μέρα είναι γιορτή, και στη συγκεκριμένη περίπτωση, ότι κάθε μέρα πρέπει να τιμούμε τη Μάνα.

Η συγγραφέας παρουσιάζει τη Μάνα να μην θέλει γιορτές και τιμές, αλλά εκείνη επιμένει και προβαίνει σε μια αναφορά των λόγων που οφείλουμε αυτή την τιμή στη Μάνα. Στη Μάνα που ποτέ δε ζήτησε τίποτα. Που μόνο δίνει χωρίς να ζητά ανταλλάγματα. Ανακαλύπτει στην αρχετυπική Μάνα, τις μάνες του κόσμου και απευθύνεται σε όλες, όσο αυτό είναι δυνατό. Και τις προσεγγίζει όλες, μια μια ξεχωριστά, με σεβασμό, κατανόηση και απέραντη αγάπη. Επιλέγει να μιλήσει στη Μάνα εκ μέρους των παιδιών. Θα νόμιζε κανείς ότι επιλέγει ως αφηγητής / συγγραφέας του γράμματος να ξεχάσει το ρόλο της μάνας και να κρατήσει αυτόν του παιδιού. Σε δεύτερη όμως ανάγνωση και σε βαθύτερο επίπεδο ο αναγνώστης θα ανακαλύψει και τη μάνα - συγγραφέα, η οποία ακριβώς επειδή είναι η ίδια μάνα, μπορεί να κατανοήσει καλύτερα τις μάνες του κόσμου και τη δική της μάνα, και να της απευθυνθεί ως παιδί. Κυρίαρχη στο βιβλίο είναι και η σημερινή κατάσταση. Με απολογητικό ύφος συχνά η συγγραφέας σηκώνει το βάρος των ευθυνών της γενιάς της, απολογούμενη στην προηγούμενη γενιά αλλά και στην επόμενη. Η συγγραφέας θεωρεί την κρίση πρωτίστως ηθική και άρα τη συσχετίζει άμεσα με τη σχέση με τη Μάνα, φορέα αξιών.

Κάπου έμμεσα προτείνει ως λύση την επιστροφή στα αγνά ιδεώδη της γενιάς των γονιών μας. Η δική της Μάνα σίγουρα εκεί που είναι θα καμαρώνει και θα είναι πολύ υπερήφανη για τη συγγραφέα και για το με πόση τρυφερότητα και ευαισθησία προσέγγισε ένα τόσο δύσκολο θέμα. Και το θεωρώ δύσκολο γιατί η συγγραφέας δεν αρκέστηκε στις «εύκολες» περιπτώσεις όπου η αγάπη της μάνας είναι πρόδηλη. Κολύμπησε στα βαθιά και αποφάσισε να συναντήσει μάνες που αναγκάστηκαν να φερθούν σκληρά στα παιδιά τους, μάνες που βίαια τα αποχωρίστηκαν, μάνες που επέλεξαν να δώσουν τα παιδιά τους, μάνες που επέλεξαν να μην τα γεννήσουν! Κι όμως για κάθε μία έχει μια τρυφερή κουβέντα αφού η έννοια «μάνα» ενυπάρχει ως δυνατότητα σε κάθε γυναίκα. Η συγγραφέας στο προσκλητήριο μανάδων δεν αφήνει καμία απέξω.

Με πρώτη τη δική της μάνα, της οποίας η απουσία της έχει κοστίσει τόσο. Τόσο που να έχει αυτή την απέραντη αγάπη στη μητρότητα. Αναρωτιέμαι αν θα την είχε αν δεν βασανιζόταν από την απώλεια της μάνας της. Οι συμφορές καμιά φορά μας κάνουν να βλέπουμε με άλλο μάτι, πιο διεισδυτικό, τα πράγματα. Την κάνει να σκέφτεται ακόμη και τη μάνα που έχει χάσει το παιδί της και περιμένει πότε θα ξαναβρεθούν, τη μάνα που έδωσε τα όργανα του παιδιού της για μεταμόσχευση, τη μάνα του παιδιού με τις ειδικές ανάγκες, τη μάνα του εγκληματία, την ψυχικά διαταραγμένη μάνα. ΟΛΕΣ είναι εκεί Όλες πλευρές του ίδιου σχήματος. Όλες συνιστώσες της αρχετυπικής μάνας. Γιατί όμως τα γράφει όλα αυτά; Το ερώτημα το απαντά η ίδια: «Σου γράφω για να γίνω πιο δυνατή. Να πάρω δύναμη από εσένα…» Χρήσιμες οι ψυχολογικές γνώσεις της συγγραφέως, η οποία ξέρει ότι όσο πιο πολύ χορτάσει τη μάνα ένα παιδί τόσο πιο ανεξάρτητο θα είναι. Όσο πιο πολύ γεμίσει τις αποθήκες με μητρική αγάπη, τόσο πιο δυνατό θα είναι. Κι η συγγραφέας, την κουβαλά τη μάνα της κάθε μέρα μαζί της. Όπως όλοι. Είμαστε τα παιδικά μας χρόνια, είμαστε η μάνα μας. Και θέλει μαζί της να ταξιδέψει για να συναντήσει όλες τις μάνες του κόσμου. Γιατί; Γιατί νιώθει ότι τους οφείλει μια συγγνώμη. Μια συγγνώμη για τα άσχημα αυτού του κόσμου. Κι ελπίζει. Ελπίζει ότι όπως η μάνα στην ζεστή αγκαλιά της έδιωχνε κάθε ανασφάλεια του παιδιού, έτσι στο μαγικό φίλτρο της άδολης μητρικής αγάπης θα βρει τη λύση να διώξει κάθε ασχήμια.

Τελειώνοντας την επιστολή η συγγραφέας αφουγκράζεται τη σύγχρονη μάνα, τη μάνα της τεχνολογίας, της ανεργίας, της επαγγελματικής καριέρας, της ξενιτιάς. «Είμαστε μετέωροι» φωνάζει, «Πουθενά πια δε χωράμε. Τίποτα δε μας γεμίζει. Όλα μοιάζουν σαν να μην έχουν πια νόημα κι ας φωνάζεις εσύ απ’ την άκρη του κόσμου» Όπως λοιπόν νιώθει την αέναη παρουσία της απούσας μάνας της, η συγγραφέας μας μεταφέρει τι της «φωνάζει» εκείνη, τι φωνάζουν όλες οι μάνες που έχουν περάσει στην «άκρη του κόσμου». Από εδώ και πέρα αλλάζει η αφήγηση. Παραμένει πρωτοπρόσωπη αλλά το πρόσωπο που μιλά είναι η μάνα. Η Μάνα που πάντα ξεκινά με το «Πρόσεχε…» και το μόνο που θέλει είναι να κάνει «…φιλόξενο τούτο τον άγριο σκληρόκαρδο γίγαντα κόσμο.» Και είναι η μάνα τώρα που προσπαθεί να βρει όλες τις μάνες και να τις παρηγορήσει. Τη μάνα που δεν έγινε μάνα γιατί καμιά εξωσωματική δεν πέτυχε, την κακοποιημένη μάνα, την εγκαταλελειμμένη ηλικιωμένη μάνα, την παρατημένη μάνα. Όλες. Και είναι η μάνα τώρα που κάνει για πρώτη φορά αναφορά στον πατέρα σημειώνοντας «Χωρίς αυτόν μάνα δεν θα γινόμουν. Έχει κι αυτός λόγο στην οικογένεια. Το μεγάλωμα των παιδιών είναι έργο ζωής και για τους δυο μας.»

Είναι η μάνα που δεν είναι πια η μάνα της αλλά η κάθε μάνα, η μάνα της διπλανής πόρτας όπως την αποκάλεσε, που νοιάζεται για όλα τα παιδιά του κόσμου και επιμένει σε όλους μας πως «πρέπει να τα καταφέρει», ακόμα και «επανακαθορίζοντας τη ζωή» Με αυτό το μυστικό κλείνει η μάνα το δικό της κομμάτι ευχαριστώντας και θυμίζοντας πως μόνο η αγάπη και ο αγώνας για το μέλλον του κόσμου πρέπει να μας νοιάζουν, ζητώντας βοήθεια από τον ίδιο το Χριστό, που αποχαιρετά από το Σταυρό τη μάνα του, καθαγιάζοντας όλες τις μάνες. Κι η κόρη – αποστολέας που έχει μεταλλαχθεί σε παραλήπτη απομένει να βάλει την τελεία μετά την απάντηση των μανάδων όλου του κόσμου. Απομένει αποφασισμένη να τα καταφέρει «Σας φιλώ, μάνες του κόσμου. Σας έχω μέσα μου και με την εικόνα σας πορεύομαι στις ανηφοριές του κόσμου.» Οι μάνες της άκρης του κόσμου σαν χορός αρχαίας τραγωδίας με κορυφαία τη μάνα της συγγραφέα εγκιβωτίζονται στη μορφή της σημερινής μάνας και της δίνουν δύναμη. Ένα βιβλίο δυνατό σαν αρχαίο χορικό και γλυκό σαν μητρική αγκαλιά. Το κοσμούν τα κολλάζ της συγγραφέως, πολύ ταιριαστά στο πνεύμα του κειμένου.


Συγχαρητήρια στη συγγραφέα του και όλους τους συντελεστές του.

του Βαγγέλη Ηλιόπουλου

 

Πηγή άρθρου: www.filodimos.gr

Блог http://webekm.com/ и още нещо.

Full premium theme for CMS

Bookmaker bet365 The best odds.