Κυρία Τασία, τι είναι αυτό που σας κάνει να γράφετε παιδικά βιβλία;

Με τους μαθητές μου

Κάθε φορά που επισκέπτομαι ένα σχολείο σαν καλεσμένη συγγραφέας μια από τις πιο συνηθισμένες ερωτήσεις των παιδιών είναι από πού εμπνέομαι τα βιβλία μου. Ύστερα ακολουθούν άλλες, του τύπου, πόσο χρόνο χρειάζεται να τα γράψω κι αν διορθώνω τα κείμενα. Κι ενώ δεκάδες μεταφορικές εικόνες μου έρχονται στο νου για να περιγράψω την έμπνευση και τη διαδικασία συγγραφής, διστάζω να τους απαντήσω. Θα καταλάβουν άραγε το μηχανισμό συναισθηματικής αποφόρτισης; Τη λυτρωτική λειτουργία της συγγραφής στην ψυχή και στο νου του δημιουργού; Την ανάγκη επικοινωνίας και έμμεσης διαπαιδαγώγησης της γενιάς που απέρχεται προς τη γενιά που έρχεται;

 

 

 

Το βέβαιο είναι ότι μπορώ με ευκολία να απαντήσω στις ερωτήσεις των μεγάλων. Μόνο που αυτοί θεωρούν εύκολο να γράφεις «παιδικά βιβλιαράκια» ή «ιστοριούλες για παιδιά», δεν σε αποκαλούν συγγραφέα και δεν σε συγκαταλέγουν στους δημιουργούς.

Μοιράζομαι λοιπόν με τα παιδιά τις σκέψεις μου όσο πιο απλά μπορώ επιστρατεύοντας εικόνες. «Ένα βιβλίο γεννιέται αργά και βασανιστικά χρόνια μέσα σου» τους λέω και συνεχίζω, «φτάνει να συνειδητοποιείς τι συμβαίνει γύρω σου και να ακούς τη μουσική των καιρών. Η ανάγκη σου αυτή να καταγράψεις το ηχόχρωμα της πραγματικότητας που σε περιβάλλει μοιάζει με τη λάβα του ηφαιστείου που συγκεντρώνεται στην κεντρική  φλέβα του βουνού, το αναταράζει, το συγκλονίζει με την πίεση των υλικών του και ύστερα, μια ωραία πρωία, εντελώς  απροειδοποίητα απαιτεί να βγει στη επιφάνεια ψάχνοντας δίοδο εκτόνωσης. Κάπως έτσι ενεργοποιείται το χέρι του συγγραφέα ή για να μιλήσω με σιγουριά το δικό μου χέρι. Κρατώ σφιχτά το μολύβι ή χτυπώ ανελέητα τα πλήκτρα του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Η διαδικασία της συγγραφής τότε έχει πάρει το δρόμο της και τίποτα δεν τη σταματά!»

Τώρα, πώς να  το πεις αυτό με απλά λόγια στα παιδιά; Ότι ματώνεις, δηλαδή, πάνω στις λευκές σελίδες. Ότι κλαις, ότι γελάς, ότι μηχανεύεσαι τρόπους και τόπους, ότι σκαρφίζεσαι πράγματα, ότι χαίρεσαι και θυμώνεις.

Καταλήγω στη σκέψη ότι ο συγγραφέας παιδικών βιβλίων πρέπει πρωτίστως να είναι καλός σκηνοθέτης. Να μιλά πίσω από τις λέξεις, να καμουφλάρει τα συναισθήματά του, να παίζει με τα χρώματα και να κατορθώνει να κάνει τον αναγνώστη να απολαμβάνει το κείμενο και να μαθαίνει αβίαστα και έμμεσα από αυτό χωρίς τον καταναγκασμό του σχολείου.

Με ρωτούν τα παιδιά για το νέο μου βιβλίο, «Το μελάνι της σουπιάς», τι, πως και γιατί. Τους απαντώ ότι ήχησαν μέσα μου σαν τα τύμπανα του πολέμου οι εικόνες ενός πλανήτη που αφήνεται στο έλεος των ανθρώπων. Τα σκουπίδια τον πνίγουν. Η μόλυνση της ατμόσφαιρας και η ρύπανση των υδάτινων πολιτειών είναι η κληρονομιά μιας γενιάς –της δικής μας γενιάς- στα παιδιά της. Αυτή είναι η απαισιόδοξη θεώρηση, η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, που δυστυχώς είναι ορατή σε όλους μας και καθόλου κρυφή. Εκείνη η πλευρά που σε κάνει να θέλεις να αλλάξεις τα πράγματα όταν όλα γύρω σου βαίνουν σε έναν καταστροφικό κατήφορο και συμπαρασύρουν κι εσένα.

Και πόσο ακόμα να ξεγυμνωθώ μπροστά στα παιδιά; Το ξέρω, σας ακούω ήδη να το σιγοψιθυρίζετε, που έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα;

Εμείς που επιλέξαμε να μιλήσουμε στα παιδιά με βιβλία και ιστορίες, όμως, οφείλουμε να είμαστε αισιόδοξοι. Εμείς, που υπηρετούμε την παιδική λογοτεχνία οφείλουμε να διαπαιδαγωγούμε, να γεμίζουμε ελπίδες και να συντηρούμε τα όνειρα των νέων ανθρώπων. Να παρέχουμε απλόχερα την αισθητική απόλαυση και να εισάγουμε τον νέο άνθρωπο στην τέχνη και στις ευεργετικές της ιδιότητες, σαν έναν εναλλακτικό οδηγό καλής επιβίωσης.

Η τέχνη είναι το μονοπάτι που οδηγεί στο καλό, έλεγε ο Ντοστογιέφσκι. Γι’ αυτό και ο πρωταγωνιστής του βιβλίου μου ο Ιπποκράτης, ο γιος και βοηθός της συγγραφέα, αφήνει το μολύβι και μπαίνει μαχητικά στη δράση όταν η μαμά συγγραφέας παθαίνει μπλακ άουτ και στερεύει από έμπνευση. Αναλαμβάνει πρωτοβουλία, βάζει και τη γιαγιά στο παιχνίδι, δηλαδή την τρίτη ηλικία, που δεν διστάζει σαν άλλη έφηβη, να πάρει μαζί της στην άλλη άκρη του κόσμου τη ραπτομηχανή της για να ράψει τα κομμάτια υφάσματος που πάνω τους θα αποτυπώσουν τα παιδιά πώς θέλουν τον πλανήτη στην πιο μεγάλη ειρηνική σημαία του κόσμου. Ο Ιπποκράτης, το παιδί ήρωας του βιβλίου μου, στέλνει με το δικό του τρόπο ένα μήνυμα σε όλους εμάς τους μεγάλους: «Δράστε για το περιβάλλον! Σώστε τον πλανήτη».

Κι αυτό δεν είναι λίγο, φίλοι μου αναγνώστες. Είναι πέρα από ένα σύνθημα, πράξη ζωής και ίσως μία από τις αιτίες που με κάνουν να γράφω και να ξύνω ανελέητα τις μύτες των μολυβιών μου.


Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή

την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου,

που γιορτάζεται παγκόσμια στις 2 Απριλίου

Блог http://webekm.com/ и още нещо.

Full premium theme for CMS

Bookmaker bet365 The best odds.