Βιβλιοπροτάσεις-εκμυστηρεύσεις (μέρος γ΄)

Blog Image

Τώρα, αν δεν παινέψω και το σπίτι μου θα πέσει να με πλακώσει, μέρες που είναι. Λέω να μοιραστώ μαζί σας λίγες σκέψεις μου σχετικά με τις προσωπικές «χριστουγεννιάτικες» εμπνεύσεις μου. Είναι αλήθεια ότι τα Χριστούγεννα έχουν κάτι το μαγικό. Δίνουν στον καθένα από εμάς την ευκαιρία να ξαναγίνει παιδί, να νιώσει τη χαρά του δοσίματος, αλλά ας μην κρυβόμαστε, να πάρει και τα δωράκια του.

Έχετε δει, φαντάζομαι, μεγάλο άνθρωπο να ξετυλίγει το περιτύλιγμα και θα καταλαβαίνετε τι εννοώ. Στα δώρα ο αποστολέας ή ο παραλήπτης δεν έχει ηλικία. Είναι πάντα καλοδεχούμενα. Μέσα στα αμιγώς χριστουγεννιάτικα βιβλία που προορίζονται για τις παιδικές βιβλιοθήκες είναι και Το Ατύχημα του Αϊ-Βασίλη, εκδ. Α. Λιβάνη (2005). Αναρωτιέμαι, πότε πέρασαν κιόλας 4 χρόνια από τότε που σκαρφάλωσε ο Κάλι Καλ ο αγαπημένος μου καλικάντζαρος ή μήπως είναι η εικόνα μου, στα ράφια των βιβλιοπωλείων;

Ο μύθος γνωστός: ο Αϊ-Βασίλης στην καθιερωμένη του ετήσια βόλτα έχει ένα ατύχημα στην καμινάδα ενός σπιτιού –στην πραγματικότητα σφήνωσε η τουρμπινομηχανή του- σπάει το πόδι του και παθαίνει μια μικρή αμνησία που τον αναγκάζει να λέει τις λέξεις ανάποδα. Ο Κάλι Καλ, ένας φιλότιμος καλλιτέχνης, αναλαμβάνει να τον κουράρει στη σπηλιά του και να τον ταΐζει τους καρπούς από το δέντρο της αγάπης, τα ζουμερά αγαπουλίνια. Φαντάζομαι ένα δέντρο που θα γεννάει τέτοιους καρπούς στο μέλλον, που είναι κάτι μεταξύ φράουλας και σοκολατένιας καρδούλας (πέφτουν τα σάλια μου παρόλα τα μπακλαβαδωτά που έχω καταβροχθίσει τούτες τις ημέρες). Οι επιστήμονες του μέλλοντος δεν θα αργήσουν να μας ¨χαρίσουν¨ κάτι ανάλογο και που μάλλον θα γιορτάζει την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Θα έλεγα ότι η ιστορία είναι περιπετειώδης και έχει λίγη δόση σασπένς όσο το μέλι στο μελομακάρονο του ΚΟΥΜΕΛΟΣΟΚΟΛΑΤΟχήματος (το όχημα του καλικάτζαρου φτιαγμένο από χριστουγεννιάτικα γλυκά). Είναι δύσκολο για μένα να γράφω για το δικό μου δημιούργημα.

Δεν είναι εύκολο να σταθείς απέναντί του και να αναμετρηθείς μαζί του. Μπορεί να κρίνει κανείς με αμεροληψία τα παιδιά του; Είχα τη χαρά να επιλέξω σε αυτό το βιβλίο μου τον εικονογράφο Νικόλα Ανδρικόπουλο κι αυτό γιατί μου αρέσουν οι τραβηγμένες τροφαντές φιγούρες του, δοσμένες από την οπτική γωνία του ¨φουσκωμένου μπαλονιού¨ με τα έντονα χρώματα και τις αδρές λεπτομέρειες που σε οδηγούν σε παραμυθένιους κόσμους. Κατά τη γνώμη μου, ο βραβευμένος εικονογράφος πέτυχε να αποδώσει την ατμόσφαιρα του βιβλίου. Όταν κράτησα, για πρώτη φορά το βιβλίο στα χέρια μου, ένιωσα ότι κρατούσα ένα χριστουγεννιάτικο στολίδι για το δέντρο (τόσο εκθαμβωτικό και γιορτινό μου φάνηκε το εξώφυλλό του!) Από την άλλη, ένιωσα τέτοια χαρά, σαν παιδί που βλέπει να ζωντανεύει ένα όνειρό του και να γίνεται πραγματικότητα που αποκαλύπτεται στον κάθε αναγνώστη πίσω από τις λέξεις.

Ένα χρόνο μετά, έγραψα τη συνέχεια, κατά κάποιον τρόπο του ατυχήματος, με Τα Χριστούγεννα στη Γελανδία (ο τίτλος προέκυψε και με τη συνδρομή των facebook-φίλων μου) εκδ. Λιβάνη (2009) όπου ο Αϊ-Βασίλης ησυχία δε βρίσκει και αποφασίζει να εξιχνιάσει πού πήγαν τα γράμματα των παιδιών που εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς. Πού να ‘ξερε ό έρμος ότι τα γράμματα γίνονται καύσιμη ύλη στο εργοστάσιο παραγωγής των τσιπς κατά του γέλιου. Στη χώρα της Γελανδίας, λοιπόν, οι κακοί του βιβλίου τον απαγάγουν και τον φυλακίζουν μέχρι που ο Κάλι Καλ ο ήρωας και των φετινών Χριστουγέννων ακολουθεί το Ρυάκι των Δακρύων για να ανακαλύψει πού βρίσκεται ο αγαπημένος άγιος των παιδιών, και βέβαια με τη βοήθεια και των άλλων Αϊ-Βασίληδων του κόσμου δίνει τη λύση. Ε, μην περιμένετε να σας πω και το τέλος του βιβλίου, τώρα! Η συνέχεια στο βιβλίο.

Ο Δημήτρης Γεωργίου παρέδωσε μια εικονογράφηση που παραπέμπει σε κινούμενα σχέδια και ήρωες καρτούν και βγάζει, πιστεύω, αυτό το κάτι από την περιπέτεια, τον κίνδυνο και την εμπόλεμη κατάσταση που κρύβονται πίσω από τις λέξεις. Δίνει βαρύτητα στο πλαίσιο και όχι τόσο στα πρόσωπα «κι αυτό αφήνει τους μικρούς αναγνώστες να φανταστούν και να αναπλάσουν το κείμενο», σύμφωνα με όσα μου είπε ο Ηρακλής Καλλέργης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών όταν διάβασε το βιβλίο και ευγενικά μου τηλεφώνησε για να μου πει τη γνώμη του.

Μέρες που είναι, τυλιγμένη κι εγώ στη ζάχαρη άχνη των ημερών αλλά χωρίς να αγνοώ τη δυστυχία και τη φτώχεια γύρω μου, έγραψα και το 3ο μέρος (λέτε να γίνει τριλογία;) δηλαδή τη συνέχεια της συνέχειας του 2ου μου χριστουγεννιάτικου βιβλίου με πρωταγωνιστή, ποιον άλλον από τον Κάλι Καλ. Με λίγα λόγια: Τα παιδιά του κόσμου, σύμφωνα με τα λεγόμενα του νέου αδίστακτου πλανητάρχη Τσάο Τσάο Γη, βαρέθηκαν πια τον Αϊ-Βασίλη να τους μοιράζει δώρα. Ο άγιος εξωθείται σε παραίτηση. Καθώς αποσύρεται, το έλκηθρό του συγκρούεται με το μαγικό σκουπόξυλο της Ιταλιάνας μάγισσας Μπεφάνα και αντί να καταλήξουν τραυματισμένοι στο νοσοκομείο, βρίσκονται αγκαλιασμένοι σε ένα ξενώνα ηλικιωμένων. Ο έρωτας είναι κεραυνοβόλος και σε αυτή την ηλικία! Καιρός να ασχοληθεί λίγο και με τον εαυτό του ο άγιος. Αμ, δε! Πού να τον αφήσουν τα παιδιά του κόσμου να βρει γαλήνη; Ο πλανητάρχης εν τω μεταξύ, σε ένδειξη αγάπης (εμένα μου λες;) μοιράζει με τη βοήθεια των καλικαντζάρων -εκτός του Κάλι Καλ, εννοείται- σε όλα τα παιδιά του κόσμου το ίδιο παιχνίδι, το penplay στη θέση των δώρων που μοίραζε κάθε χρόνο ο άγιος και η Μπεφάνα. Τα υπόλοιπα, με συγχωρείτε, αλλά θα σας αφήσω με την αγωνία να τα διαβάσετε όταν με το καλό εκδοθεί το βιβλίο.

Αυτή είναι εν ολίγοις η ιστορία και βέβαια, ξεχάστε την! Μην περιμένετε να τη δείτε σύντομα στα ράφια. Έχω σκαρφιστεί και τον τίτλο. Δεν θα σας κουράσω αυτή τη φορά να βρίσκεται εσείς τίτλο. Και είναι: Agapoylenea Χρeστούγεννα. Σας εκμυστηρεύομαι και αυτό: Με εμπνέουν όλες οι εποχές του χρόνου μα ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα. Το μυαλό μου γεννάει χιλιάδες ιδέες αλλά δυστυχώς η μνήμη μου είναι αδύνατη, γι’ αυτό και καταφεύγω στη συγγραφή, για να δεσμεύσω τις ιδέες και να αιχμαλωτίσω τα αισθήματα που πετάνε σαν τα φύλλα στον αέρα και χάνονται. «Ψεύτρα!» Αυτός που μιλά είναι ο Κάλι Καλ ο καλικάτζαρος. Εμφανίζεται απρόσκλητος πίσω από την οθόνη του λάπτοπ μου αυτή τη στιγμή που γράφω και μου ψιθυρίζει στο αυτί: «Γράφεις για να αιχμαλωτίσεις το χρόνο, πονηρούλα». Επαναλαμβάνω έκπληκτη μέσα μου ¨γράφω για να αιχμαλωτίσω το χρόνο¨. Χμ! Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε έχει δίκιο ο πρωταγωνιστής των βιβλίων μου. Από εδώ και στο εξής μπορείτε ελεύθερα να με κατηγορείτε για καθυστέρηση της ροής του χρόνου. Βρήκα κι εγώ ένα λόγο να γράφω. «Πειράζει που μ’ αρέσει όμως;» του λέω κι εκείνος εξαφανίζεται μέσα στην πιατέλα με τις δίπλες. Ό,τι γράφουμε μας κάνει να συνειδητοποιούμε ποιοι πραγματικά είμαστε και τι θέλουμε από τη ζωή.

Το γράψιμο δεν είναι απαραίτητα μια λυτρωτική διαδικασία, μια ψυχική αποφόρτιση. Είναι μια πράξη αυτοσυνειδησίας. Οι λέξεις είναι τα κιάλια που μας βοηθούν να δούμε βαθύτερα μέσα μας. Ίσως έτσι, αν κατανοήσουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, να μπορέσουμε να αλλάξουμε και τον κόσμο. Καλή χρονιά

Αναστασία Ευσταθίου Στην εκπνοή του χρόνου…

Блог http://webekm.com/ и още нещо.

Full premium theme for CMS

Bookmaker bet365 The best odds.