Η εκθεσούλα της Τασούλας

Τι όμορφο που είναι, βρε παιδί μου, να γλεντάς με τους απόφοιτους του Λυκείου της πόλης σου στη δική τους λαϊκή βραδιά όταν ξέρεις ότι αυτά τα παιδιά έκαναν τα πρώτα τους βήματα στην εκπαίδευση, πιάνοντάς σου με εμπιστοσύνη αλλά και αγωνία το χέρι για να ξεκινήσουν τη μαθητική τους καριέρα! Δεν άλλαξαν πολύ από τότε. Μόνο λίγο μπόι πήραν με τα χρόνια. Θυμάμαι ακόμα τη συνεσταλμένη Γ., τη σοβαρή Θ., τις χαριτωμένες Δ., Ε., Κ. και Β., τον γλυκούλη Α. και τόσα άλλα παιδιά (26 τον αριθμό, παρακαλώ!) που μοιραστήκαμε μια ολόκληρη σχολική χρονιά (1996-97) μαθαίνοντας τα πρώτα γράμματα, διαβάζοντας βιβλία σε ένα χαλί στη γωνιά της τάξης, γράφοντας μαζί το α΄ παραμύθι στον τοίχο για την ειρήνη (θυμούνται, άραγε;)

Με φιλοδώρησαν με τα κλάματά τους, με τα γέλια τους, με τα παιχνίδια και τις ιδιαιτερότητές τους. Με πολιόρκησαν με τα θέλω τους, τα καρδιοχτύπια τους και πολλά από αυτά με τον ισχυρό τους χαρακτήρα. Πέρασαν κιόλας 12 σχολικά χρόνια από τότε που, πρωτάκια στο δημοτικό της Ακράτας, μάθαμε μαζί τόσα πράγματα. Και λέω μαζί, γιατί το να συμπορεύεσαι με τους μαθητές σου είναι υπέροχο.

Τι θα κάνουμε με τόσες σχολικές αναμνήσεις, εμείς οι δάσκαλοι, αναρωτιέμαι. Γινόμαστε πιο δυνατοί, πιο συναισθηματικοί και πιο ανθρώπινοι, άραγε; Δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω ότι συχνά αφήνομαι στη γλυκιά τους περιδίνηση και τις αφήνω να με συμπαρασύρουν σε εκείνο το γάργαρο ποτάμι όπου οι μνήμες και οι αισθήσεις κολυμπούν πιασμένες χέρι χέρι και ανάμεσά τους εγώ να παλεύω να βγω ζωντανή. Μα τι παράξενο στα αλήθεια, βγαίνω από εκεί μέσα στεγνή μα σίγουρα πιο πλούσια.

Και σήμερα, ένα βήμα πριν τις εξετάσεις τα παιδιά αυτά, που έγιναν γυναίκες και άντρες με όνειρα και αγωνίες για το μέλλον τους μοιράζονται την πίστα του χορού μαζί με εμάς τους ενήλικους, ενήλικοι κι αυτοί από τη φετινή χρονιά και έτοιμοι να ανοίξουν τη βαριά πόρτα της ζωής. Νιώθω να με τυλίγει ένα γλυκόπικρο συναίσθημα μοναξιάς κάθε φορά που αντικρίζω παλιούς μαθητές μου (2 δεκαετίες στην εκπαίδευση, γαρ!).

Είναι το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου αυτά τα παιδιά, που δεν είναι τώρα πια παιδιά. Πολλά από αυτά έχουν οικογένειες, ζουν στην Ακράτα, δουλεύουν μαζί μου σε σχολεία ως συνάδελφοι, επικοινωνούμε μέσω facebook, μου θυμίζουν γεγονότα και ατάκες που λέγαμε στην τάξη και άθελά τους μου υπενθυμίζουν ότι μεγαλώνω πιο γρήγορα από αυτά.

Οι παλιοί μου μαθητές είναι σαν τα κοσμήματα της γιαγιάς. Αρκετά από αυτά δεν είναι χρυσά, δεν έχουν διαμάντια, αλλά είναι ανεκτίμητης αξίας για μένα. Κι αν η ζωή μας είναι ένα άλμπουμ με φωτογραφίες, τότε εκείνα τα φωτεινά παιδικά χαμόγελα ομόρφυναν τις σελίδες της ζωής μου! Τους εύχομαι καλή επιτυχία στις εξετάσεις. Καλά να περάσουν στην πολυπόθητη πενταήμερη (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν τη λένε πενθήμερη).

Ας είναι η ζωή τους όλη μια χαρούμενη εκδρομή παρέα με τους αγαπημένους ανθρώπους δίπλα τους. Θα ήθελα να μην ξεχνούν αυτό: Να μην εγκαταλείπουν ποτέ τα όνειρά τους για έναν κόσμο καλύτερο με τους ίδιους πρωταγωνιστές, όπως μου έγραφαν παιδιά. Θα είναι σα να προδίδουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Πραγματικά, δεν ξέρω αν είναι «μικρά» ακόμα για να καταλάβουν ότι όλη η οικοδομή της ζωής μας είναι φτιαγμένη από μικρές και μεγάλες προδοσίες.

Την εκθεσούλα υπογράφει η δασκάλα τους

Блог http://webekm.com/ и още нещо.

Full premium theme for CMS

Bookmaker bet365 The best odds.