Κυρία Τασία, τι είναι αυτό που σας κάνει να γράφετε παιδικά βιβλία;

Με τους μαθητές μου

Κάθε φορά που επισκέπτομαι ένα σχολείο σαν καλεσμένη συγγραφέας μια από τις πιο συνηθισμένες ερωτήσεις των παιδιών είναι από πού εμπνέομαι τα βιβλία μου. Ύστερα ακολουθούν άλλες, του τύπου, πόσο χρόνο χρειάζεται να τα γράψω κι αν διορθώνω τα κείμενα. Κι ενώ δεκάδες μεταφορικές εικόνες μου έρχονται στο νου για να περιγράψω την έμπνευση και τη διαδικασία συγγραφής, διστάζω να τους απαντήσω. Θα καταλάβουν άραγε το μηχανισμό συναισθηματικής αποφόρτισης; Τη λυτρωτική λειτουργία της συγγραφής στην ψυχή και στο νου του δημιουργού; Την ανάγκη επικοινωνίας και έμμεσης διαπαιδαγώγησης της γενιάς που απέρχεται προς τη γενιά που έρχεται;

 

Γυναίκα είσαι και φαίνεσαι

Δέκα λεπτά πριν τις 7 βάζω κάθε μέρα την αφύπνιση στο κινητό –άσχετο: από πότε καταργήσαμε τη λέξη ξυπνητήρι;- Αμ, δε! Από τις 6 το μάτι γαρίδα. Μέρα γιορτής η σημερινή είπα να την τιμήσω. Κατεβαίνω –όπως είμαι- με το πιτζαμάκι το βαμβακερό, έξω χιονιάς δεν είναι για μεταξωτά- απ’ το δεύτερο όροφο στην κουζίνα. Βάζω την κατσαρόλα με το φαγητό. Ταυτόχρονα ετοιμάζω τα τάπερ για το φοιτητή. Μετά το τριήμερο φεύγει για Πάτρα και θέλει προμήθειες και φαγάκι της μαμάς. Αφήνω σημείωμα για περαιτέρω οδηγίες του τύπου έχει και μπιφτέκια στην κατάψυξη. Ούτε που το διάβασε.

Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού

Το παγκόσμιο ημερολόγιο γιορτάζει στις 11 Δεκεμβρίου την Ημέρα του Παιδιού. Η ημέρα μού προξενεί βαρυθυμία.

Κι αυτό, γιατί δεν τα έχω καλά με τους αριθμούς και τις στατιστικές. Θυμώνω κάθε φορά που δημοσιεύονται τα αποτελέσματα ερευνών της Ουνέσκο και του ΟΗΕ. Μια δεκαετία πριν συγκεντρώθηκαν 181 κράτη στο Ντακάρ της Σενεγάλης, στο παγκόσμιο συνέδριο για την εκπαίδευση. Εκεί οι εκπρόσωποι των κρατών ήρθαν αντιμέτωποι με τους αριθμούς: 113 εκατομμύρια παιδιά, στην πλειοψηφία τους κορίτσια, στερούνται βασικής εκπαίδευσης, 130 εκατομμύρια παιδιά δεν εγγράφονται καν στο σχολείο, ένα δις ενηλίκων παραμένουν αναλφάβητοι. Και δεν ήταν μόνο οι αριθμοί που στέκονταν απειλητικοί πάνω από τη συνδιάσκεψη αλλά και οι εικόνες των χωρών που μετέφεραν οι εκπρόσωποι: Κοινωνικός αποκλεισμός, βία και επιθετικότητα ανηλίκων, ναρκωτικά, παιδική πορνεία, εγκατάλειψη του σχολείου.

Οι Λαζαρίνες

Μια παρέα μικρών κοριτσιών εμφανίστηκε στη δημοσιά. Κρατούσαν ψάθινα καλαθάκια στα χέρια, στολισμένα με λουλούδια. Όλα τα κορίτσια ήσαν πιασμένα αγκαζέ και τραγουδούσαν.

Η εκθεσούλα της Τασούλας

Τι όμορφο που είναι, βρε παιδί μου, να γλεντάς με τους απόφοιτους του Λυκείου της πόλης σου στη δική τους λαϊκή βραδιά όταν ξέρεις ότι αυτά τα παιδιά έκαναν τα πρώτα τους βήματα στην εκπαίδευση, πιάνοντάς σου με εμπιστοσύνη αλλά και αγωνία το χέρι για να ξεκινήσουν τη μαθητική τους καριέρα! Δεν άλλαξαν πολύ από τότε. Μόνο λίγο μπόι πήραν με τα χρόνια. Θυμάμαι ακόμα τη συνεσταλμένη Γ., τη σοβαρή Θ., τις χαριτωμένες Δ., Ε., Κ. και Β., τον γλυκούλη Α. και τόσα άλλα παιδιά (26 τον αριθμό, παρακαλώ!) που μοιραστήκαμε μια ολόκληρη σχολική χρονιά (1996-97) μαθαίνοντας τα πρώτα γράμματα, διαβάζοντας βιβλία σε ένα χαλί στη γωνιά της τάξης, γράφοντας μαζί το α΄ παραμύθι στον τοίχο για την ειρήνη (θυμούνται, άραγε;)

Βιβλιοπροτάσεις-εκμυστηρεύσεις (μέρος γ΄)

Blog Image

Τώρα, αν δεν παινέψω και το σπίτι μου θα πέσει να με πλακώσει, μέρες που είναι. Λέω να μοιραστώ μαζί σας λίγες σκέψεις μου σχετικά με τις προσωπικές «χριστουγεννιάτικες» εμπνεύσεις μου. Είναι αλήθεια ότι τα Χριστούγεννα έχουν κάτι το μαγικό. Δίνουν στον καθένα από εμάς την ευκαιρία να ξαναγίνει παιδί, να νιώσει τη χαρά του δοσίματος, αλλά ας μην κρυβόμαστε, να πάρει και τα δωράκια του.

Έχετε δει, φαντάζομαι, μεγάλο άνθρωπο να ξετυλίγει το περιτύλιγμα και θα καταλαβαίνετε τι εννοώ. Στα δώρα ο αποστολέας ή ο παραλήπτης δεν έχει ηλικία. Είναι πάντα καλοδεχούμενα. Μέσα στα αμιγώς χριστουγεννιάτικα βιβλία που προορίζονται για τις παιδικές βιβλιοθήκες είναι και Το Ατύχημα του Αϊ-Βασίλη, εκδ. Α. Λιβάνη (2005). Αναρωτιέμαι, πότε πέρασαν κιόλας 4 χρόνια από τότε που σκαρφάλωσε ο Κάλι Καλ ο αγαπημένος μου καλικάντζαρος ή μήπως είναι η εικόνα μου, στα ράφια των βιβλιοπωλείων;

Το δώρο μου φέτος, ένα παιδικό βιβλίο

Θέλω σήμερα, λίγες ημέρες πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων να σας συστήσω τους μικρούς αγαπημένους μου φίλους. Έτσι αποκαλώ τα παιδικά βιβλία, αφού δεν σας το κρύβω, τα διαβάζω μανιωδώς. Στην ουσία κάνω διάλλειμα από τα διαβάσματα των μεγάλων μου φίλων και τα προσωπικά μου γραψίματα. Εκεί ανάμεσα, λοιπόν, στους Έλληνες και ξένους λογοτέχνες βρίσκουν μια θεσούλα και οι μικροί μου φίλοι. Κάτι σαν αποτοξίνωση, θα έλεγα και δεν ντρέπομαι καθόλου γι’ αυτό. Ίσα ίσα μπορώ να πω ότι το διασκεδάζω κιόλας. Βάζω τα πόδια μου ψηλά στον τοίχο έτσι όπως έκανα μικρή, ας πονάει λίγο η μέση, μασάω δυνατά τσιχλόφουσκα και αφήνομαι για λίγο στις πολύχρωμες σελίδες τους.

Βοήθησε κι εσύ, μπορείς!

Κυρία Ευσταθίου,

γεια σας!

μένουμε έξω απο τη…. στο .........., σε σπίτι με κήπο και ζωάκια.

είμαστε και οι 2 γονείς άνεργοι.

ο γιος μας, ......., είναι 10 ετών και αγαπάει πολύ μα πολύ τα βιβλία!

όλο κούτες ονειρεύεται!

κι εμείς χαμογελάμε! ότι κι αν λένε οι μοίρες και οι δυσκολίες...

σε μια δύσκολη εποχή για εμάς, που ακόμα και το εισιτήριο του λεωφορείου είναι πολυτέλεια

σας παρακαλούμε, αν θέλετε, να στείλετε κάποια βιβλία στον μικρό μας. θα ενθουσιαστεί!

και θα χαρίσετε χαμόγελο και ελπίδα σε ένα παιδί.

σκεφτείτε το!

σας ευχαριστώ που διαβάσατε το γράμμα μου!

....

(Υπογραφή- Διεύθυνση)

Αυτά έλεγε το γράμμα- e-mail της φατσοφίλης μου ...... από τη Μακεδονία.

Το βιβλίο με τις πεταλούδες

Blog Image

«Μεθαύριο, θ' ανοίξει τρυφερά η παλάμη να χαϊδέψει, θ' ανοίξουν τα παραθυρόφυλλα στον ήλιο, θ' ανοίξουν τα πνεμόνια στον αγέρα κι όλες οι μάνες θα ρίξουν απ' τη ράχη τους το μαύρο τους μποξά και θ' ανοίξουν τα βιβλία με τις πεταλούδες - κάτι καινούργιες πεταλούδες...» «Στον ήλιο της Αθήνας» Διήγημα του Γ. Ρίτσου

Ο δάσκαλος και ποιητής Νίκος Τομαράς, ειδικευμένος σε μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες (μ.δ.) και Πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Δυσλεξίας κυκλοφόρησε το νέο του βιβλίο με τίτλο: Μαθησιακές Δυσκολίες, Ισότιμες Ευκαιρίες στην Εκπαίδευση από τις εκδ. Πατάκη (2008). Από ενδιαφέρον και με ιδιαίτερη χαρά προμηθεύτηκα το βιβλίο και όχι από υποχρέωση στο γνωστό από τα παλιά συγγραφέα. Όχι για να βρει τη θέση του στο ράφι της σχολικής βιβλιοθήκης, όπως τόσα άλλα «πρακτικά εγχειρίδια», αλλά για να αποτελέσει ένα ουσιαστικό βοήθημα στα χέρια των δασκάλων. Δεν είναι ένα ακόμα βιβλίο για τη δυσλεξία και τα μαθησιακά προβλήματα που αντιμετωπίζουν αρκετά από τα παιδιά κατά τη σχολική τους ζωή. Ούτε ένα συνταγολόγιο πρακτικών οδηγιών αντιμετώπισης αυτών των προβλημάτων για δασκάλους και γονείς.

Όλα είναι δρόμος

Blog Image

Για τους δρόμους, τις μεγάλες λεωφόρους της καρδιάς, τα στενά σοκάκια του μυαλού που διαβήκαμε στη ζωή ή στη φαντασία μάς μιλά το φετινό λογοτεχνικό ημερολόγιο του ιστορικού σωματείου της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς. Και λέω μιλά, γιατί οι 53 γυναίκες συγγραφείς –ούτε ένας άντρας γα δείγμα- που συμμετείχαν, όσες και οι εβδομάδες του έτους, κατάφεραν να μιλήσουν στους αναγνώστες και να τους οδηγήσουν περπατώντας μαζί τους σε δρόμους γνωστούς, της πρωτεύουσας ή του χωριού, της γειτονιάς, σε δρόμους της φαντασίας, σε δρόμους ιδωμένους μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, υπαρκτούς ή βαφτισμένους από την προσταγή του έρωτα, σε δρόμους άλλων εποχών, των παιχνιδιών, του πρώτου σχολειού, σε δρόμους με ιστορία, κεντημένους με μνήμες, με πληγές και όνειρα που έσβησαν σαν την πρωινή ομίχλη, σε δρόμους του μαρτυρίου, της αντίστασης και σε εκείνους τους αγαπημένους των παιδικών μας χρόνων, σε εκείνους «με τις αγκαθιές που τις περπάτησαν πόδια ξυπόλητα, ανηφοριές και αδιέξοδα», όπως γράφει στον πρόλογο η πρόεδρος, Ναννίνα Σακκά- Νικολακοπούλου.

Το δώρο μου φέτος, ένα παιδικό βιβλίο (β' μέρος)

Είπαμε, θα μείνουμε στα βιβλία παιδικής λογοτεχνίας τώρα που τα περισσότερα δημοτικά έκλεισαν λόγω γρίπης ή κοντεύουν να κλείσουν για τις γιορτές και τα παιδιά θα μένουν σπίτι. Μέρες γιορτινές διανύουμε και αντί να μας πιάσει το ντελίριο της κατανάλωσης, που έτσι κι αλλιώς τελειωμό δεν έχει, καλύτερα να μας πιάσει η μανία του διαβάσματος.

Τώρα, πώς θα πείσουμε τα παιδιά μας να διαβάζουν αντί να παίζουν ολημερίς ηλεκτρονικά παιχνίδια, αντί να βλέπουν τηλεόραση και να σερφάρουν ψάχνοντας, ένας Θεός ξέρει τι, στο διαδίκτυο, ε, αυτό είναι υπόθεση κάθε γονιού. Οι περισσότεροι γονείς θεωρούν ότι είναι ρόλος του σχολείου να μαθαίνουν τα παιδιά τους να αγαπούν το βιβλίο, ξεχνάνε όμως ότι το σχολείο χτίζει πάνω στην οικοδομή της οικογένειας ισχυροποιώντας την αγάπη για το διάβασμα.

Ο λόγος στα παραμύθια

Έπηξε πια η βιβλιοθήκη μου από βιβλία. Τα ράφια βαρυγκωμούν. Μου αρέσει να στριμώχνω κάθε νέο μου απόκτημα εν είδει λάφυρου στην κατηγορία του. Μ’ αρέσει να βλέπω τα στριμωγμένα βιβλία όταν ακουμπούν τις ράχες τους το ένα δίπλα στο άλλο χωρίς γκρίνιες, σαν εμάς τους ανθρώπους. Σιωπηλά και με υπομονή αφάνταστη να περιμένουν το χέρι μου να τα επιλέξει. Είναι, δε, και κάτι φορές που νομίζω ότι τα βιβλία μού μιλούν ή καλύτερα μού ψιθυρίζουν. Έτσι κι αλλιώς ανοίγουν δρόμους. Ίσως γι’ αυτό εξηγείται πώς έχω κάνει τόσες διαδρομές εξαιτίας τους και έχω χαλάσει τόσα παπούτσια.

Στη χειμωνιάτικη Ακράτα των λίγων πραγμάτων, βέβαια, το καλύτερο που έχει να κάνει κανείς για να περάσει δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο του είναι να διαβάζει ή καλύτερα να απολαμβάνει τη χαρά της ανάγνωσης. Κι αν μπορεί να μοιραστεί και με άλλους ό,τι διάβασε, ακόμα καλύτερα. Εγώ έχω τα παιδιά, δεν παραπονιέμαι. Τους άλλους σκέφτομαι.