Λαογραφικό μουσείο Παρ. Πλατάνου, ΣΤΥΞ

Εγκαταλειμμένα Δημόσια Κτίρια  ή  Ζωντανά Κύτταρα Πολιτισμού;

 

Τρεις μήνες πριν, τα μέλη του ΔΣ του Πολιτιστικού Συλλόγου «Η Κραθίς», με επιστολή τους ζητούσαν από τους απανταχού Πλατανιώτες να ανταποκριθούν στο στήσιμο του Λαογραφικού Μουσείου δίνοντας παλαιά αντικείμενα.
Ένα μήνα πριν το Πάσχα,  με μια λιτή και απέριττη πρόσκληση μας καλούσαν  στα εγκαίνια. Το όνειρο των γυναικών του Πλατάνου είχε γίνει πραγματικότητα αγκαλιάζοντας το όνειρο ενός ολόκληρου χωριού.

Τ’ Αϊ-Γιωργιού ανήμερα μέσα σε μια συγκινητική ατμόσφαιρα, το προαύλιο του δημοτικού σχολείου γέμισε κόσμο. Η μουσική που έπαιζε σιγανά,  κάτω από τον πασχαλιάτικό ήλιο, χάιδευε απαλά τις μνήμες των περισσοτέρων. Οι γυναίκες του Συλλόγου  σοβαρές και μετρημένες έτρεχαν παντού να εξηγήσουν με τον καλό λόγο κάθε απορία, να σερβίρουν, να ξεναγήσουν, να φιλοξενήσουν στο μικρό γραφειάκι τους επισήμους καμαρώνοντας μαζί μας το στολίδι του χωριού.
 Ήταν όλοι εκεί. Πλατανιώτες και Πλατανιώτισσες με τα παιδιά τους, τους παππούδες και τις γιαγιάδες παρόντες, οι παραθεριστές εκεί, που τόσα χρόνια δείχνουν την αγάπη τους έμπρακτα στηρίζοντας τις εκδηλώσεις του συλλόγου, αλλά και από τον επάνω Πλάτανο  και Ακρατινοί καλεσμένοι. Ένας ¨γλυκός¨ μπουφές είχε στηθεί και πίσω του γυναίκες πρόθυμα σέρβιραν τον κόσμο που είχε έρθει.
Και μετά τις εκκλησιαστικές ευχές, το καλωσόρισμα της άξιας και πολυτάλαντης προέδρου κας Ρούλας Σμυρνιώτη, τις ευχές του Δημάρχου, η λευκή κορδέλα κόπηκε  εγκαινιάζοντας επίσημα τον χώρο.

Λαογραφικό Μουσείο στα δεξιά. Βιβλιοθήκη στα αριστερά. Η πρώτη εντύπωση αφήνει τον επισκέπτη έκπληκτο από το καλοστημένο «σκηνικό» που ανοίγεται μπροστά του. Καλαίσθητα διακοσμημένος ο χώρος με πανταχού κυρίαρχο το μεράκι και την έγνοια για τα αγαπημένα πράγματα που άφησαν τη θαλπωρή του σπιτιού και αναζήτησαν την θαλπωρή του μουσείου. Η άλλοτε σχολική αίθουσα  που φιλοξενούσε τα γέλια των παιδιών  της Παραλίας Πλατάνου  γέμισε μνήμες  εγκλωβίζοντας την ιστορία του όμορφου χωριού στον αλλοτινό χώρο της μαθητείας. 

Αν και το χωριό μας έχει μικρή ιστορία, όπως τα περισσότερα παραλιακά χωριά άλλωστε, οι κάτοικοι κατόρθωσαν μέσα από τα πράγματα που έδωσαν να γεμίσουν μια ολόκληρη αίθουσα. Ο αργαλειός ήταν εκεί. Δίπλα του οι μάλλινες, καραμελωτές κουβέρτες, τα ασπροκέντια, τα εργόχειρα, οι πλεκτές  με το βελονάκι κουβέρτες, τα σεμέν. Μια ολόλευκη κουνιστή σιδερένια κούνια λίκνιζε μνήμες και το νανούρισμά της ζέσταινε το χώρο παίζοντας παιχνίδια στο χρόνο καθώς το μωρό που ησύχαζε μέσα της, περπατούσε τώρα αργά και σκεπτικά  στο χώρο αργοσέρνοντας τα εβδομήντα του χρόνια.

Ασπρόμαυρες φωτογραφίες  φυλάκιζαν τις καλές στιγμές  τούτου του χωριού, τις κοινωνικές εκδηλώσεις, τα στεφανώματα και τα αρραβωνιάσματα, τα γλέντια και τις κοινωνικές συνευρέσεις 40-50 χρόνων πριν, όλες έπιασαν λιμάνι απ’ του μαΐστρου το φύσημα στα ξύλινα κάδρα. Μια πανοραμική φωτογραφία κρατάει ακίνητο τον επισκέπτη για λίγο καθώς απεικονίζει ένα τοπίο λιτό, άδενδρο με μοναδικό δείγμα σύγχρονου πολιτισμού, τη σιδηροδρομική γραμμή που διασχίζει το χωριό και τον μοναδικό επαρχιακό δρόμο που περνά δίπλα από τη θάλασσα. Στην ίδια φωτογραφία μετρημένα στα δάκτυλα ογκώδη πέτρινα σπίτια που μεγάλωσαν τις πολυμελείς οικογένειες των Πλαταναίων απεικονίζεται η Παραλία γύρω στα 1925. Κάθε βήμα της υπό την εποπτεία του Νηρέα Κορινθιακού.

Καλομελετημένο και στημένο άριστα το σκηνικό του παρελθόντος, είμαι σίγουρη, θα διατηρήσει άσβηστη τη μνήμη. Τίποτα δεν θύμιζε το σχολείο που μπόλιασε με γνώση και ανθρωπιά φουρνιές παιδιών. Η λαδομπογιά στους τοίχους ήταν καλυμμένη με τα πολύχρωμα «σκουτιά» και τις προθήκες με τα απέριττα γυαλικά. Γυαλικά, σερβίτσια, κανάτες και λαβομάνα που πρόθυμα αποχωρίστηκαν τα Πλατανιώτικα σπιτικά αρχοντικά βαλμένα πάνω σε ένα καλοσυντηρημένο βαρύ τραπέζι, δέσποζαν στο κέντρο της αίθουσας.

Ο μαυροπίνακας που άντεξε την κιμωλία της νιότης μας, την προπαίδεια, το χτυποκάρδι μας σαν ερχόταν ο επιθεωρητής, τις φιλίες, τις ξυλιές του δασκάλου, όλα εκεί στη μνήμη του καθενός και στη μνήμη όλων, όλα αποτυπωμένα σαν ανάσα στις κουρτίνες, στα μεγάλα σιδερόφρακτα παράθυρα που ήταν τότε ο ορίζοντάς μας.
Παλιά αγροτικά εργαλεία  σκουριασμένα απ’ το πέρασμα του χρόνου και τη σβάρνα της λήθης στ’ αραχνιασμένα κατώγεια των σπιτιών, απάγκιαζαν τώρα ήρεμα και γαλήνια πάνω στις κουρελούδες κοροϊδεύοντας το αναγνωριστικό διάβα των επισκεπτών.
Η βιβλιοθήκη άλλοτε αποθήκη με τσουβαλιασμένα θρανία της ορμής της παιδικής μας ηλικίας, τώρα με τις ράχες των βιβλίων έτοιμες να παραδοθούν στα χέρια των αναγνωστών αφού όπως μας πληροφόρησε η πρόεδρος θα λειτουργεί και ως δανειστική.        

Δεν θα κλείσω τούτο το σημείωμα, που πιότερο γράφτηκε  από συναισθηματική φόρτιση και χαρά για το «ζωντάνεμα» του σχολειού μου, παρά από ανάγκη δημοσιογραφικής  κάλυψης, με την τετριμμένη ευχή, όλοι να δώσουν αντικείμενα. Αυτό είναι έργο  του συλλόγου και είμαι σίγουρη ότι οι γυναίκες θα το καταφέρουν όπως μας έχουν δείξει τόσα χρόνια δημιουργώντας πολιτισμό στους γνώριμους χώρους της Παρ. Πλατάνου.

Θα βάλω τελεία με την σκέψη και την πεποίθηση, που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη από τη νέα Δημοτική αρχή, τα δημοτικά σχολεία (και κτίρια) του Δήμου να αξιοποιηθούν και όπως ακριβώς το δημ. Σχολείο της Ακράτας έγινε δημαρχείο έτσι και τα άλλα εγκαταλειμμένα σχολεία της Ζαρούχλας, του Μεσορουγγίου και του Πλατάνου να γίνουν πάλι «ζωντανοί πολιτιστικοί οργανισμοί» του δήμου μας και όχι αποθηκευτικοί χώροι ή λαδάδικα όπως με πίκρα μου είπε ένας Πλατανάιος για το δικό τους σχολείο. 

Και βέβαια για να παραμείνει   το νεοϊδρυθέν μουσείο «ζωντανό κύτταρο» πρέπει να το επισκέπτονται όλο και περισσότεροι άνθρωποι και να «αλληλεπιδρούν» με το «φιλοξενούμενο» παραδοσιακό υλικό. Θα πρότεινα λοιπόν στο δραστήριο σύλλογο σε συνεργασία με το ΚΠΕ Ακράτας  να δημιουργηθεί ένα περιβαλλοντικό πρόγραμμα βασισμένο στην ιστορία του τόπου μας   όπου εκεί τα παιδιά των σχολείων –όχι μόνο των τοπικών αλλά των σχολείων της Ελλάδας- θα έχουν τη δυνατότητα να «δουλέψουν» πάνω στην παράδοση, να ενημερωθούν, να μάθουν, να παίξουν στον προαύλιο χώρο παραδοσιακά παιχνίδια, να αναπαραστήσουν αγροτικές εργασίες και κοινωνικές εκδηλώσεις των αρχών του προηγούμενου αιώνα κ.ά. Γιατί όσοι ασχολούνται με την εκπαίδευση, γνωρίζουν ότι μεσ’ απ’ το βίωμα και τη συναισθηματική εμπλοκή του παιδιού επιτυγχάνεται μόνιμη, ισχυρή και πάν’ απ’ όλα ευχάριστη  μάθηση. Και η αναγέννηση του σχολειού της Παραλίας Πλατάνου μπορεί να δώσει στις νέες γενιές και στους δασκάλους αυτή τη δυνατότητα.

Αναστασία Ευσταθίου  

Блог http://webekm.com/ и още нещо.

Full premium theme for CMS

Bookmaker bet365 The best odds.